De tocht van mijn heldin

Het lijkt intussen al lang geleden toen ik in september mijn figuurlijke wandelschoenen aantrok en op tocht ging. Het zou een lange weg worden: met rotsen die het wandelpad versperden, soms mooie en vlakke wegen, dan weer genieten met de zon op mijn gezicht, periodes van regen en wind, ploeteren door modder en zelfs een grote wilde rivier oversteken waarin ik dacht te zullen verdrinken. Voor jullie iets verkeerd gaan denken... ik heb het hier niet over een echte wandeltocht. (Nog niet?) Wel over The Artist’s Way en het proces dat dit bijzondere traject in gang mocht zetten.

Misschien kennen sommigen onder jullie The Artist’s Way al, maar een jaar geleden had ik zelf nog niet van het boek gehoord. Toen ik in augustus 2025 deelnam aan de Women of light retraite bij Suyana, vertelde ze hier heel enthousiast over. Het boek van Julia Cameron bevat een traject van twaalf weken. Twaalf hoofdstukken, twaalf reeksen met opdrachten en elke dag drie pagina’s schrijven, ook wel de morning pages genoemd. Oh ja, en elke week op date gaan met jezelf. Wekelijks moet je dus iets doen dat jouw innerlijke kunstenaar voedt. In september gingen we met een dozijn vrouwen van start. We zouden twee weken uitrekken per hoofdstuk en een half jaar samen aan de slag gaan.

In het begin verwachtte ik niet dat een boek veel met mij zou doen of dat het echt iets in gang zou zetten. The Artist’s Way zou mij het tegendeel bewijzen. Maar goed, laat ik beginnen bij het begin.

De morning pages. Elke ochtend (meestal eerder voormiddag in mijn geval) drie pagina’s schrijven. Dat ging aanvankelijk heel erg stroef. Ik zat geregeld achter mijn dagboek, kreeg met moeite één pagina uit mijn pen geperst en die voelde dan doorgaans als complete onzin. Toch bleef ik doorzetten. Opdagen. Elke dag opnieuw. Elke dag opnieuw dat dagboek vastnemen en schrijven. Blijven schrijven. Until the nonsense started to make sense...

Ik begon op een bepaald moment te voelen dat er veranderingen kwamen. Het schrijven ging makkelijker en werd meer en meer een houvast. Ik leerde dat het normaal is om vaak anderhalve pagina 'zever in pakskes' op te schrijven om dan uiteindelijk bij de kern van de zaak terecht te komen. Zo legt Cameron uit dat je voor het slapen een vraag kan stellen aan jezelf en dan het antwoord de dag erna in je ochtendpagina’s zal noteren. Dit lukte! Meer en meer kwam ik in contact met een innerlijke wijsheid en vond ik antwoorden, in mezelf en in contact met iets hoger dan mezelf.

Dit klinkt erg positief (toch?!), maar aan dit punt gingen maanden van ploeteren vooraf. Ergens ter hoogte van hoofdstuk één of twee (ja, zo snel al) veranderde een droom voor mij heel veel. Een droom over mijn lieve moeder. Over onze band, maar vooral over het gemis. Over dingen die ik niet gekregen heb van haar toen ze nog leefde. Die nacht begon ik intense depressieve gevoelens te ervaren. Ik heb uren wakker gelegen. Deze gevoelens maakten me enorm bang. Bang dat ik terug depressief zou worden. Bang dat ik overspoeld zou worden. Bang dat ik zou verdrinken. “Ik mag niet terug in een depressie belanden. Dat kan ik me niet veroorloven.” In mijn toenmalige beleving zou een volgende depressie mijn relatie en mezelf helemaal onderuit halen. Met een bang hart deelde ik mijn gevoel met mijn man en vond bij hem begrip en ruimte. Dit gaf me de moed om toe te laten wat ik te voelen had. Eindelijk, na 34 jaar.

In die periode leerde ik zelfzorgend na te denken. Wat heeft mij tijdens mijn vorige depressie geholpen? Hoe kan ik mezelf hierin het beste ondersteunen? Wat heb ik nodig? Ik startte mijn darmtherapie terug op (dit was in het verleden een erg zinvolle ondersteuning gebleken), besloot mijn gevoel niet te verbergen maar te delen met vrienden en steun te zoeken, en maakte een afspraak bij een nieuwe psychologe. Iemand die me naar mijn gevoel verder zou kunnen helpen in mijn volgende stap naar heling. Bovendien gaf ik mezelf toestemming om mij en zelfzorg op de eerste plaats te zetten. Ik moest leren mijn eigen zuurstofmasker op te zetten en dan pas mijn omgeving van zuurstof te voorzien.

De depressieve gevoelens verdwenen door al deze stappen naar de achtergrond, maar een fundamenteel eenzaam gevoel kwam in de plaats. Een gevoel dat in mijn kinderjaren ontstaan is. In The Artist’s Way ga je zo intens contact maken met het innerlijke kind - de voedingsbron voor jouw creativiteit - waardoor je een hoop sh&-(t tegenkomt die je blijkbaar nog op te ruimen hebt. Niet gek dus dat ik bij de depressieve gevoelens van mijn moeder en die fundamentele eenzaamheid van mezelf als kind terecht kwam.

Rond die periode bleken weinig vrouwen in het groepje het vooraf afgesproken tempo van het traject te kunnen volhouden, waardoor mijn eenzame gevoel alleen maar versterkt werd. Slechts ik en nog één dame leken er voluit voor te gaan. Eerst maakte mij dat boos. “Waarom houden ze zich niet aan de afspraken? Ik dacht dat we elkaar gingen steunen?!” Toen zag ik in deze boosheid een mooie les. Meerdere zelfs. Iedereen luisterde goed naar zichzelf en naar haar eigen grenzen. Ze respecteerden zichzelf en deden wat voor hen haalbaar was. Dat inspireerde mij. Daarnaast begon het gevoel te groeien dat ik dit misschien wel op één of andere manier alleen te doen had.

Tijdens één van mijn schrijfsessies dacht ik aan de film Wild met Reese Witherspoon, waarin ze helemaal alleen op een 1700 km lange wandeltocht vertrekt met een veel te grote rugzak.

“Ja, dat ben ik!!”

Dit krachtige beeld heeft me doorheen het hele proces geholpen en zal voor altijd betekenisvol voor me zijn.

Het afgelopen half jaar leken er stukken van mezelf te sterven. Dat bedoel ik in the best way possible. Er gingen stukjes ego dood die me niet langer dienden. Zo is er lange tijd een kleine prinses in mij blijven leven. Ontstaan, vermoedelijk, als enige meisje in mijn gezin van herkomst en de jongste in huis, eveneens een nakomertje. Ik kon me op momenten het middelpunt van de ruimte voelen, en verwend. Alsof ik dingen niet moest verdienen, maar er simpelweg recht op had. De prinses in mij zal ik koesteren en aansporen om te transformeren tot een mooie koningin, maar haar verwende -ik wil in het middelpunt staan en krijg alles gratis en voor niets- gedrag heb ik in het jaar van de houten slang achter mij gelaten.

Eind december betekende voor mij: tijd voor een pauze. Na alle inzichten en egododen had ik nood aan rust. Ik wou alles wat het traject mij al gebracht had laten bezinken. Chat GPT (ja, ook ik ben voor de immense mogelijkheden van AI gezwicht, al beperk ik het gebruik bewust) hielp me om een beeld te creëren dat deze pauze voor mij kon vertegenwoordigen. Je ziet me zittend op een bankje; mijn wandelschoenen heb ik uitgetrokken en mijn grote trekkersrugzak staat naast mij.

Het was tijd om te bezinnen.

In de loop van januari besloot ik de draad terug op te pikken. In één van de eerste morning pages van 2026 dacht ik aan mijn metaforische rugzak. Zou ik de rugzak gewoon terug aandoen, met dezelfde inhoud als voordien? Of zaten er zaken in die ik niet langer nodig had? Droeg ik nog onnodige ballast met me mee? Wat zou ik beter achterlaten en wat zou ik meenemen naar de volgende etappe? Ik zag een kroontje voor mij en stak het in mijn rugzak. Dit kleine, blinkende object vertegenwoordigt mijn innerlijke koningin. Ik nam ook een stukje rots mee: ik ben mijn eigen rots en leer houvast te vinden binnenin mezelf. Daarnaast stak ik een sjaal weg die symbool staat voor bescherming, en een healing stone, die de helende krachten in mij weergeeft.

Ik deed mijn wandelschoenen aan en met een aanzienlijk minder grote rugzak, maar wel vol waardevolle spullen, zette ik mijn tocht verder. Hetzelfde deed Reese Witherspoon in de film trouwens. In de loop van haar wandeltocht hielp een medewandelaar haar om een deel van haar bagage achter te laten en uit te zoeken wat ze echt nodig had. Wederom bood deze film mij de nodige metaforen om taal te geven aan mijn proces en hielp AI mij een beeld te creëren als persoonlijke houvast.

Terug op weg...

(Een weetje tussendoor. Elke afbeelding die ik maakte, gebruikte ik als GSM achtergrond. Zo lang de afbeelding paste bij mijn plaats in het proces.)

Januari beloofde opnieuw zwaarder te worden. Na mijn kleine innerlijke kind, wou ook het iets oudere kind gehoord worden nl. de 15-jarige puber in mij. Ze bracht bepaalde gebeurtenissen naar boven die ik al lang verwerkt had, of zo dacht ik. Toch kon ik ook hier opnieuw voelen wat ik vroeger niet durfde voelen, inzien wat ik voorheen nog niet kon zien en vooral ook weer die liefdevolle moeder voor mezelf leren zijn.

De morning pages schrijven is me steeds goed blijven lukken. De artist dates uiteindelijk ook. Zo heb ik de afgelopen maanden een familie opstelling gevolgd (ja, dat voelt echt als een date met mezelf voor mij), in therapie geweest (zeker de sessie over het medicijnwiel was enorm inspirerend, maar dat is een verhaal op zich), een spirituele winkel bezocht, iets lekkers gaan eten op mezelf, geschilderd en getekend met mijn dochtertje, tijd doorgebracht in de natuur, creatieve online dates gepland met een vriendin, collages gemaakt, schrijfmomenten ingelast, …

Bij de opdrachten echter ben ik op week negen of tien vastgelopen en het is me heel duidelijk waarom… Plots moest ik werken rond mijn dromen. Na twee kinderen, intense jaren en helemaal vast te komen zitten binnenin mezelf, besefte ik dat ik geen dromen meer had. Toch niet op creatief gebied. Ik wil geen bekende schrijfster worden, geen veel bezochte creatieve therapeute, geen kunstenares die ergens tentoongesteld werd… Het interesseerde me allemaal niet meer zo. Dus besloot ik de opdrachten rond dromen even te laten voor wat ze waren.

In de weken die daarop volgden kreeg ik onverwachts een idee. Ik heb de afgelopen maanden verschillende gedichten geschreven en zou deze graag bundelen. Een kleine droom mocht dan toch ontstaan. Ik maakte een stappenplan, bedacht de eerste stap die ik richting mijn doel kon zetten nl. het uitgeven van een eigen gedichtenbundel, en zette die eerste stap. Intussen blijf ik af en toe gedichten schrijven en voeg deze toe aan mijn bundel. Of hij uiteindelijk af zal geraken en uitgegeven zal worden, is natuurlijk een raadsel, maar het voelt zo fijn om een creatief doel te hebben en stappen te zetten in de richting van.

Ik voel in elk geval een enorm vertrouwen in het proces.

En dat is nieuw.

Aan het einde van The Artist’s Way ben ik nog niet. Het voorlaatste hoofdstuk rond ik met dit verhaal af en de rest van deze maand zal ik me op hoofdstuk twaalf richten. De finish komt dus wel in zicht.

De weg is heel moeilijk geweest, maar heeft me zo veel waardevolle cadeaus gegeven. Ik heb mogen ontdekken welke kindstukken er allemaal in me leven en leer nog elke dag hoe ik de beste moeder voor hen kan zijn. Op een bepaald moment begon ik eveneens een gevoel van verbondenheid te ervaren met iets groter dan mezelf. Ik mocht voelen dat ik gesteund word. Misschien door God of het Goddelijke? Misschien door een soort beschermengel of misschien wel mijn gidsen? Welke woorden voor jou ook mag passen… you know what I mean. Wat mij verder aangenaam verrast heeft, is de hoeveelheid antwoorden die ik in mezelf kon vinden. Ik leerde de onmetelijke wijsheid kennen die we allemaal in onszelf meedragen.

En het mooiste cadeau van allemaal... het gevoel dat ik waarlijk thuis mocht komen bij me-zelf.

“Oh the wind in my hair, it sings my song. To be a wanderer, to be a wanderer and to come home.” (Mogli – Wanderer)

Klaar om dit proces af te ronden. Met de handen op mijn hart. Dankbaar voor alles wat het mij gebracht heeft

Mijn dagelijks ritueel